Τετάρτη 25 Φεβρουαρίου 2009
τι γίνεται όταν κάτι είναι απλό,χωρίς περιστροφές,απλό κατανοητό χωρίς δυσκολες λέξεις,αυτό είναι το δύσκολο,εκεί σε χτυπάει δεν μπορείς να βρείς τα περιθώρια που θέλεις δεν μπορείς να διαβάσεις οτι θες εσύ διαβάζεις μόνο αυτό που λέει και αυτό σε σκοτώνει,σε χτυπάει δυνατά στο πρόσωπο και δεν αναρωτιέσαι ξέρεις πως σε χτύπησε,λές τι έγινε ρε γαμώτο μου έτσι ξαφνικά,τι άλλαξε,τι πρέπει να κάνω για να γυρίσει πίσω ο χρόνος,για να βρώ λίγη ανακούφιση στην ανάμνηση των παλιών βιωμάτων της ψευδαίσθησης,να νομίζω πάλι να μπορώ να βλέπω την πλευρά που με συμφέρει,να είμαι έτσι χωρις τελείες
Εγγραφή σε:
Σχόλια ανάρτησης (Atom)
ΑΠ’ ΤΟ ΤΙΠΟΤΑ
ΑπάντησηΔιαγραφήΣτον παλιό καναπέ καθισμένη
μ' ένα φως αλογόνου λουσμένη
την κλωστή της περνά σιωπηλά
απ' το τίποτα
το σκοτάδι της γνέφει απ' το τζάμι
τα πλοκάμια του πετά μα δεν φτάνει ως
το άπληστο πλάσμα, γαντζωμένο γερά
απ' το τίποτα
με το μάτι θολό μελετώ στα κρυφά
την ανήλεη μάχη όπου πάντα νικά
όποιος κάθε αυγή τη ζωή αρχινά
απ' το τίποτα
[...]
«έι!» της κάνω «από που έμαθες πώς
να ημερεύεις το σκότος να βόσκει απ’ τη χούφτα σου φως;»
κι αυτή μου απαντά γελαστά
«απ' το τίποτα!»
Σάκης Σερέφας
"αχ!δεν θα προλάβω δεν θα προλάβω",ηλίθια πάλι δεν υπολόγισες σωστά το χρόνο!τι ζώον θεέ μου ούτε που κοίταγα το ρολόι και η ώρα περνούυυυσε..."ε και τί;θα πάω άβαφτη;"καλύτερα να αργίσω λίγο παρά να βγώ έξω σε αυτό το χάλι της εξεταστικής στο πρόσωπο,λοιπόν ας οργανωθώ!σκιές,μεικ-απ,ρουζ,πούδρα και το κόκκινο κραγιόν μου.κάθομαι στο γραφείο μου για να αρχίσω την ιεροτελεστία της αλλοτρίωσης και κοιτάζω έξω..
ΑπάντησηΔιαγραφήη κουρτίνα κουνιέται,σουρουπώνει,αισθάνομαι το ανοιξιάτικο αεράκι που έρχεται πάντα με μια νότα αισιοδοξίας μαζί,κοιτάζω το απέναντι σπίτι,η κουρτίνα κουνιέται,είναι σαν να ανοίγει η αυλαία!"θα δώ παράσταση" σκέφτομαι..
μια γυναίκα κάθεται πίσω απο την κουρτίνα που πότε την κρύβει πότε με αφήνει να τη βλέπω να κουνάει τα χέρια της προσπαθώντας κάτι που μου είναι ακόμα άγνωστο,όσο την κοιτάζω μου θυμίζει ένα ποιήμα που διάβασα κάποτε και θέλω να τη ρωτήσω «από που έμαθες πώς
να ημερεύεις το σκότος να βόσκει απ’ τη χούφτα σου φως;»
αλλά βράδιασε όση ώρα κοιτάζω τον εαυτό μου πίσω από την κουρτίνα που κουνιέται και δεν βλέπω πια.